China / Cultural difference / Lifestyle / The East / travel

All I want is your fifty cents | เรื่องของความมักน้อย

If you are traveling to China and are looking for some advice, I’ve got one for you. Leave your credit card at home. Instead, bring small change – lots of it.

The reason for this advice is not because China is dirt cheap – forget about the days when lunch is 2 kuai (USD0.30) and a nice top is 20 (USD3). The underlying reason to this advice is much simpler than that – it’s just because salespeople in China are obsessed with small change.

Whether paying for a 0.4RMB bus ride (6 cents), or buying a 300RMB face wash (USD44), a lot of transactions in China are still done in cold cash. As a result, the locals carry all sorts of bills and coins to match each transaction. An easy way to gain some love from your salesperson here is to pay for a pricey purchase with small bills. A way to make him/her hate you? Just do exactly the opposite. Try use a RMB100 (USD14.66) bill to pay for something minuscule. You will most likely get yourself into the following scenario:

Step 1 – Gasp

Salesperson: Aiya! Why 100kuai bill?

You: Uh, I’m sorry(?).

Step 2 – Negotiate

Salesperson: No smaller change? Look again.

You: I don’t think so but I can try.

Step 3 – In denial

Salesperson: But what am I going to do? I have no smaller bills either.

You: Dude, that’s totally not my fault.

At this very strategic moment you have to stay strong. Remain affirmative. Then something miraculous will happen…

The shopkeeper will open his/her hidden drawer, and BAM!, there you see many small bills and coins resting quietly. It’s not because your local salesperson doesn’t have the small bills, most of the time they have quite a handful of them. They just don’t want to touch their holy shrine of small bills and coins.

In all honesty, I have gotten myself into semi fights so many times with this small change dilemma. I can confirm that it’s not worth it to fight. You rarely win and end up traumatizing yourself. (You’d be surprised how many people would rather walk than hail a cab when they don’t have small change…) So before you leave home, do yourself a favor – check your wallet and stack up the 1 kuai and 5 kuai bills. They are so much handier than your fancy Visa Platinum in China – at least for the time being.

Note: This post was cross-blogged between my personal blog and PocketCultures.

Share/Bookmark

สำหรับใครที่มีแผนเดินทางมาเมืองจีนและกำลังอยากได้ข้อแนะนำเตรียมตัวก่อนการเดินทาง วันนี้เรามีหนึ่งข้อมาขอแชร์ ถ้าเพื่อนๆมาเมืองจีน แนะนำว่าให้เอาบัตรเครดิตทิ้งไว้ที่บ้าน เอามาแต่เศษเงินเล็กเงินน้อยแทน

ที่แนะนำกันอย่างนี้ไม่ใช่เพราะว่าสินค้าในประเทศจีนถูกเหมือนขึ้หมูขึ้หมาอย่างที่เราเคยได้ยินกัน ใครที่ยังหวังว่าที่เมืองจีน อาหารกลางวันจะยังราคาสิบบาท หรือเสื้อสวยๆตัวละร้อยบาทนั้น ขอให้ลืมไปได้เลย เหตุผลสำหรับคำแนะนำนี้จริงๆแล้วธรรมดากว่านั้นเยอะ ที่เราแนะนำให้พกเศษตังค์มาก็เป็นเพราะว่า คนจีนเค้าชอบศษเงินมาก ก็แค่นั้นเอง

ไม่ว่าคุณจะเสียเงินค่ารถเมล์ราคา 1 บาท 80 สตางค์ หรือซื้อเจลล้างหน้าราคาพันห้า การจ่ายเงินส่วนใหญ่ยังทำกันในรูปแบบของเงินสด คนจีนที่นี่เลยพกเศษเงินทุกประเภท ตั้งแต่แบงค์ 100 หยวน (500 บาท) ไปจนถึงแบงค์ 0.10 หยวน (ไม่ถึง 50 สตางค์) เพื่อให้เหมาะสมแก่การจับจ่าย ถ้าใครอยากผูกมิตรกับคนขาย เราขอแนะนำให้ใช้แบงค์เล็กจ่ายเงินซื้อของใหญ่ๆ แต่ถ้าใครอยากเจอดีขอแนะนำให้ทำตรงกันข้าม ลองใข้แบงค์ 100 หยวนจ่ายเงินค่าอะไรหยุมหยิมดู แล้วคุณจะประสบกับเหตุการณ์ดังต่อไปนี้:

1. ตกใจ

อาแปะ: ไอ้หยา! ลื้อทำไมให้อั๊วแบงค์ใหญ่อย่างนี้?

คุณ: เอ่อ โทษทีแปะ

2. เกลี้ยกล่อม

อาแปะ: ลื้อไม่มีแบงค์เล็กกว่านี้จริงๆเหรอ ลองดูอีกทีซี้

คุณ: คิดว่าไม่มีจริงๆนะคะ อ่า เดี๋ยวเช็คอีกที

3. ไม่เชื่อ

อาแปะ: อ้าว แล้วให้อั๊วทำงัย? อั๊วไม่มีตังค์ทอนเหมือนกันเนี่ย

คุณ: เอ้ แปะ นี่มันปัญหาของแปะนะ เงินนี่ให้ไปแล้ว

เมื่อมาถึงจุดนี้ขอให้เพื่อนๆตั้งสติ อย่าหวั่นไหว แล้วจู่ๆปาฏิหาริย์จะเกิดขึ้น…

พอเห็นว่าเราไม่มีเศษตังค์จริงๆ อาแปะคนขายจะเดินไปเปิดลิ้นชักเงินลับๆของแก แต่น แตน แต๊น! เศษเงินน้อยใหญ่มากมายพากันไหลพรั่งพรูออกมาจากลิ้นชักลึกลับนี้ จริงๆแล้วแปะเค้าไม่ได้ไม่มีเศษตังค์หรอก แต่แกแค่ไม่อยากใช้ก็เท่านั้นเอง ของรักของหวงยิ่งกว่าแบงค์ร้อยหยวนก็คือแบงค์ 0.10หยวนเป็นฟ่อนๆเนี่ยแหละ

ตั้งแต่อยู่ที่ปักกิ่งมาจะเกือบปี เราได้เผชิญกับการทะเลาะเบาะแว้งกับบรรดาเจ๊เจ็กซิ้มแปะเฮียมากมายเพราะเรื่องไม่มีเศษตังค์ และเราก็บอกได้เต็มปากเต็มคำว่า เพื่อนๆอาจจะได้เถียง แต่ถ้าจะให้เถึยงจนชนะนั้นอย่าหวัง (มีเพื่อนเราหลายคนมากที่ยอมเดินกลับบ้านแทนที่จะนั่งแท็กซี่กลับบ้านเวลาไม่มีแบงค์ย่อยเพราะไม่อยากเม้งกับแท็กซี่) เพราะฉะนั้นเวลาอยู่เมืองจีน ก่อนออกจากบ้านขอให้ดูตาม้าตาเรือ เช็คเงินในกระเป๋าว่ามีแบงค์ย่อยพอรึเปล่า เพราะแบงค์หยวนแบงค์ห้าหยวนเหล่านี้มีคุณค่ามากกว่าบัตร Platinum สุดไฮโซอยู่หลายโขที่เมืองจีน อย่างน้อยที่สุดก็ ณ เวลานี้แหละ


Share/Bookmark

One thought on “All I want is your fifty cents | เรื่องของความมักน้อย

  1. Good call Napatra, I run into exactly the same problem in Kampala. Small bills, ironically, have so much more worth than big bills because almost all daily transactions are small in size. Trying to get change for 20,000 Ugandan Shillings (roughly $10) is a big struggle. I end up going to supermarkets and buying little candies or similar, but paying with big bills, just to get the uber-necessary small change. Great post!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s