America / China / Cultural difference / Japan / Lifestyle / Thailand / The East / The West

Living on a fast lane | วิ่งแรงแซงโค้ง

Taken from a sci-fi subway train linking between Pudong and Puxi

Although time is a universal concept, it seems to me that people from different places view it differently. To delay a train ride for one minute in Japan is a crime, but to arrive at a social gathering an hour late in Thailand is expected. Our watches may tick at a similar pace, but we read time differently according to where we are.

The time paradox is even more apparent when you live in a country, like China, where things move at light speed. The Shanghai circa 2007 and Shanghai circa 2010 that I witnessed are very different. Without the Huangpu river that runs across the city and the ugly Oriental Pearl Tower to mark Shanghai’s skyline, I could have easily mistook that I had boarded a plane to Shanghai but landed elsewhere.

In a city that feels more like an expansive construction site – polishing everything before the opening of the World Expo that’s taking place next week – Shanghai residents are one of the most spoiled people in the world. They get to hop on a brand new subway, browse through brand new shops, and dine at brand new restaurants. The only thing Shanghai is missing is that particular smell of a new car to match all the brand new roads that are opened to the public every other day (oh wait, these cars are also new). A cab driver told me that even cab drivers often get lost on the road these days, since there are too many new roads everywhere they go.

A Shanghai friend who now studies in the States made an interesting remark about how the rapid development in China skews Chinese people’s perception of time. A year in Shanghai feels like seven years elsewhere. This explains why when I proudly told Shanghai-ers that my first time in the city was in 2007, they all gave me a look as if I came from a blast from the past. In contrary, when a real estate agent in Pittsburg told my Shanghai friend that the apartment she was interested in which was built in early 1990s, was very ‘new’, she was shocked. Modern day Shanghai barely existed back in early 1990s.

Quite frankly, I am a little jealous of those old Beijingers and Shanghai-ers whom we usually see chilling out at the park in the morning, or playing Chinese chess all day long in my neighborhood. Living in 20th and 21st century in China technically makes these people semi-immortal. They are in their 70s but their lives are packed with several hundreds of years of colorful stories and experiences. They have witnessed the days when bicycle was the main (if not only) transportation method, till the present day when China becomes the largest automobile market in the world. Old Chinese grandmas and grandpas have gone through the days when they bid farewell to their neighbors who left China for a better future elsewhere, and now they are greeting their grandchildren or third wavers’ returns to their original roots with a hope to find better prospect in the Far East. All of this happened in under these short 80 or 90 years of their long lives. Talk about living life to the fullest.

Share/Bookmark

ถึงแม้‘เวลา’จะมีความหมายที่เป็นสากล แต่คนในแต่ละประเทศมองเวลาไม่เหมือนกัน การที่รถไฟออกเดินทางช้ากว่ากำหนดไปหนึ่งนาทีอาจจะถือเป็นเรื่องคอขาดบาดตายที่ญี่ปุ่น แต่ในขณะเดียวกันการไปตามนัดทานข้าวกับเพื่อนฝูงสายไปหนึ่งชั่วโมงถือเป็นเรื่องธรรมดามากในสังคมไทย นาฬิกาของทุกประเทศอาจเคลื่อนไปตามจังหวะเดียวกัน แต่ความรู้สึกว่าเวลาหมุนผ่านไปช้าเร็วขนาดไหนนั้น แตกต่างกันไปในแต่ละที่

ความน่าพิศวงของเวลายิ่งชัดเจนขึ้นเมื่อเราใช้ชีวิตอยู่ในประเทศที่กำลังก้าวไปข้างหน้าด้วยความเร็วแสงอย่างเมืองจีน  เซี่ยงไฮ้สมัยปี 2007 กับ เซี่ยงไฮ้ยุค 2010 ที่เราได้สัมผัสมาแทบจะไม่มีอะไรเหมือนกันเลย ถ้าเซี่ยงไฮ้ไม่ได้ตึก Oriental Pearl Tower ที่แสนน่าเกลียด กับแม่น้ำหวางพูที่กั้นระหว่างฝั่ง Pudong กับ Puxi แล้ว เราก็คงนึกว่าตัวเองขึ้นเครื่องบินผิดลำ ตัวตั้งใจจะไปเซี่ยงไฮ้ แต่ดันไปโผล่ที่เมืองไหนส่วนใดของโลกก็ไม่รู้

ในเมืองที่ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นลานก่อสร้างขนาดใหญ่อันเป็นผลพวงจากการเร่งผักชีโรยหน้าก่อนงาน World Expo ที่กำลังจะเริ่มขึ้นภายในไม่กี่วันนี้ ชาวเซี่ยงไฮ้ได้กลายเป็นพลเมืองที่ถูกตามใจมากที่สุดในโลก คนเซี่ยงไฮ้ได้นั่งรถใต้ดินใหม่เอี่ยม เดินซื้อของในห้างชนิดใหม่แกะกล่อง ทานข้าวในร้านอาหารฮิปๆ ใหม่ๆ แถมได้ดมกลิ่นสีจากฝาผนังร้านเพราะสีที่ทายังไม่ทันจะแห้งดี อย่างเดียวที่เซี่ยงไฮ้ขาดไปก็คือกลิ่นรถใหม่ที่ควรจะมาคู่กับถนนหลายสิบเส้นที่เปิดใหม่ทุกวัน (โอ้ ลืมไป จริงๆแล้วรถก็ใหม่ด้วย) คนขับแท็กซี่เคยบอกกับเราว่า แม้กระทั่งแท็กซี่ที่ว่าเชี่ยวทางรถเองก็ยังงง ไม่รู้จะขับยังงัย

เพื่อนจากเซี่ยงไฮ้ของเราคนหนึ่งซึ่งตอนนี้กำลังเรียนหนังสืออยู่ที่อเมริกาเคยพูดกับเราว่าความเจริญแบบก้าวกระโดดของจีนทำให้คนจีนมองเวลาไม่เหมือนกับคนชาติอื่น หนึ่งปีที่เซี่ยงไฮ้ให้อารมณ์เหมือนเจ็ดปีที่เมืองอื่น นี่คงเป็นเหตุผลที่ทำให้คนเซี่ยงไฮ้แถวนี้เค้าแอบส่ายหน้าแบนเราว่าเชยมากๆ เมื่อเรายืดอกอย่างภูมิใจก่อนอวดว่าตัวเองเคยมาอยู่เรียนหนังสือที่เซี่ยงไฮ้ตอนปี2007 เพราะปี2007ของคนที่นั่น ให้อารมณ์ประมาณปี1999ของเมืองอื่น ตอนที่นายหน้าคอนโดบอกกับเพื่อนชาวเซี่ยงไฮ้ของเราที่กำลังหาเช่าคอนโดใน Pittsburg ว่าคอนโดที่เพื่อนของเราสนใจนั้น‘ใหม่’มาก สร้างในสมัยต้นทรรศวรรษ1990นั้น ทำเอาเพื่อนของเราถึงกับช็อคไปเลย เซี่ยงไฮ้ในสมัยต้นทศวรรษ 1990 นั้นยังเป็นยุคไกลปืนเที่ยงอยู่เลย

เราอดอิจฉาอากงอาม่าชาวปักกิ่งหรือเซี่ยงไฮ้อายุเจ็ดสิบแปดสิบแถวนี้ไม่ได้ ดูเผินๆกลุ่มคนสูงอายุที่น่ารักเหล่านี้ อาจใช้เวลาส่วนใหญ่ในปัจจุบันไปกับการรำไทเก๊ก เล่นหม่าเจี้ยงทั้งวันในสวนสาธารณะ แต่ความจริงแล้ว อากงอาม่าล้วนใช้ชีวิตผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายฤดู เสมือนคนที่มีอายุกึ่งอมตะ เพราะถึงแม้อายุทางตัวเลขของอากงอาจจะเท่ากับ80ปีก็จริง แต่ประสบการณ์ที่สั่งสมมาถ้าจะนับเป็นอายุคงเทียบได้หลายร้อยปี อากงอาม่าผ่านโลกมาตั้งแต่สมัยเมืองจีนยังไม่มีรถยนต์ให้ขับจนตอนนี้กลายเป็นตลาดรถยนต์ที่ใหญ่ที่สุดของโลก ตั้งแต่สมัยเพื่อนๆชาวจีนหอบเสื่อผืนหมอนใบโล้สำเภาไปตายเอาดาบหน้า จนถึงปัจจุบันที่ลูกหลานชาวจีนโพ้นทะเลต่างนั่งเครื่องบินกลับมาเอาดีที่แดนมังกร ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในช่วงเวลา 80-90ปีที่ใช้ชีวิตมา เรียกได้ว่าเป็นคนจีนนี้ดีเกิดมาทั้งทีได้ใช้ชีวิตจนคุ้มแสนคุ้ม

Share/Bookmark

One thought on “Living on a fast lane | วิ่งแรงแซงโค้ง

  1. Your comments about the time paradox are compelling. In the UK, things are purported to move at light speed, but it doesn’t happen in practice, honestly.

    I believe the British invented trains, but no matter what part of the country you’re in, if the platform announcement says that the train will arrive at 12 noon, then give it 24 hours. Okay, so it’s not that bad, but it’s not good either.

    Like you say, contrast that with Japan and things are completely different. An interesting point well made.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s